Maciej Piechotka

Ogólnie rozważałem ten sam problem z tym wyjątkiem, że chodziło o kupowanie śniadania i także inne środki komunikacji.
Ogólnie wolę wpierw jechać środkiem komunikacji, bo to jest czynność skwantowana, a gdy już mam czas ciągły, to mogę spokojnie kupić sobie co chcę. Tym bardziej, że często przy przesiadkach można, wprowadzając opóźnienie na początku, spóźnić się na kolejny środek. W przypadku niektórych autobusów to może być nawet 20 minut czekania :/

wziąść -> wziąć

Oczywiście widziałeś „Piękny umysł”, gdzie główny bohater tworzył wzór na ruchy gołębi.

Takie czyste skojarzenie…

Z rachunku prawdopodobieństwa nigdy nie byłem dobry, ale z tego, co mnie pamięć nie myli to do jazdy tramwajów zazwyczaj najlepiej pasował rozkład wykładniczy.

Wiele to zmieni w obliczeniach, czy lepiej zachować model z rozkładem liniowym? ;]

A tak naprawdę, z matematycznego punktu widzenia, to nie ma żadnego znaczenia i przy dostatecznej liczbie powtórzeń średni czas całej operacji wyniesie W/2+d+z (zakładam, że moment pojawienia się na stacji jest faktycznie losowy względem momentów przyjazdu metra).

Zauważ, że istnieje pełna symetria. Dokładnie takie samo rozumowanie można przeprowadzić wstecz.

Ponadto, rozbijając na dwie sytuacje: (1) pojawiasz się na stacji w chwili t, kupujesz coś tam i w chwili t+d jesteś na peronie — ponieważ t+d jest losowe względem kursowania metra średnio czekasz na nie W/2 i podróżujesz w czasie z lub (2) pojawiasz się na stacji w chwili t, nie kupujesz nic idąc od razu na peron, ponieważ czas t jest losowy względem kursowania metra czekasz na nie W/2, podróż zajmuje Ci z i w końcu załatwiasz inne sprawy w czasie z.

Te obliczenia tylko uświadomiły mi, że trzy lata po zakończeniu zajęć z analizy i statystyki, kompletnie nic z nich nie pamiętam ;|